KNB - Space [FuriAka]

posted on 11 Jul 2014 20:38 by piggyi-nompun

 

Title: Space

Author: heartmade

Paring: FuriAka *ฟุริแดง ไม่ใช่แดงฟุรินะตัว*

Rate: PG-13

 

- - - - - - - - - - - - - - - - - - - -

 

 

 

โลกกลมๆใบนี้มีความเหงาบรรจุอยู่มากมาย

กลิ่นอายเปลี่ยวดายปะปนท่ามกลางทุกตารางนิ้วของมวลอากาศ

จนหลายครั้ง อดไม่ได้ที่จะนึกสงสัย

ว่า

ห่างออกไปไกลแสนไกล ภายในห้วงเวิ้งว้างใต้ม่านราตรี

ดาวดวงนั้น กำลังเดียวดายเพียงใดกัน

 

 

 

 

แรกพบพาน

อีกฝ่ายราวกับดวงดาวอันแสนเจิดจรัส

ส่องสว่างพร่าพราย

เล่นเอาไม่กล้าแม้สบตา

 

เจอกันครั้งที่สอง

ก่อนตามด้วยสาม สี่ และห้า

กลับกลายเป็นว่า

เขาไม่อาจละสายตาจากแสงดาวได้เลย

 

 

 

 

 

 

 

“โคคิ”

 

แว่วชื่อตนถูกเอ่ยเรียกแผ่วหวิวพร้อมอ้อมกอดที่คล้ายการทิ้งตัวใส่เสียมากกว่า ฟุริฮาตะละสายตาจากหม้อซุปตรงหน้าพลางหันไปโอบประคองร่างสูงไล่เลี่ยกันของคนรัก ชายหนุ่มยิ้มอ่อนก่อนลูบไหล่ลูบหลังท่านประธานคนเก่ง บรรจงไล้มือตามเรือนผมสีแดงนุ่มรวมทั้งศีรษะทุยซึ่งหนุนเกยอยู่บริเวณซอกคอ ไร้ซึ่งคำพูดใดนอกจากเสียงลมหายใจและสัมผัสถ่ายทอดไออุ่น

 

ไม่ต้องบอกก็รู้ถึงความหนักหนาของภาระบนแผ่นหลัง เขาเข้าใจดีว่าอาคาชิเหนื่อยล้ากับสิ่งรอบกายขนาดไหน การเป็นศูนย์กลางของอะไรบางอย่างไม่ใช่เรื่องง่ายดายแม้แต่น้อย เรื่องพรรค์นั้นกระทั่งพนักงานบริษัทธรรมดาอย่างฟุริฮาตะเองก็ตระหนักได้ และเพียงหวังว่า การเป็นศูนย์กลางของชีวิตเขาจะไม่เพิ่มภาระให้กับร่างในอ้อมกอดไปกว่านี้

 

อาจเพราะเฝ้าโคจรอยู่รอบๆเสมอจึงมองเห็น หยาดหยดน้ำตาและละอองสั่นไหวจากดวงดาวที่ยอมร่วงหล่นลงบนฝ่ามือเขา ซึ่งนั่นก่อเกิดความรู้สึกเพิ่มพูนล้นหัวใจ…ปรารถนาอยากปกป้องดูแลตราบนานเท่านาน

น่าขำตรงที่เป็นผู้ชายเหมือนๆกัน แถมเคยเป็นนักกีฬาบาสเกตบอลทั้งคู่อีกต่างหาก

 

 

ช่วยไม่ได้ล่ะนะ  

...เพราะฟุริฮาตะ โคคิยอมถวายตัวเป็นทาสจักรพรรดิตั้งแต่สมัยมหาวิทยาลัยปีสองแล้วนี่นา ไหนจะเป็นฝ่ายเริ่มเข้าหา ไหนจะเป็นคนรวบรวมความกล้าสารภาพรักแล้วขอคบเสียเองอีก

 

 

 

“โคคิ”

อาคาชิขยับซุกเข้าหาอ้อมแขนอบอุ่นเสมือนลูกนกหลงทางไขว่คว้าแหล่งพึ่งพิงสุดท้าย ชายหนุ่มเจ้าของบริษัทยักษ์ใหญ่วัยยี่สิบหก ดึงรั้งเสื้อยืดบนร่างผู้กุมหัวใจหน้าโง่ ขณะย้ำเรียกชื่อบ้านๆที่ทรงอิทธิพลต่อเขาเหลือเกิน

 “ครับผม”

ฟุริฮาตะขานรับแล้วเปลี่ยนเป็นโอบเอวเพรียวแทน พร้อมกับที่อาคาชิเลื่อนเรียวแขนมาวางรอบคอเขา สองเรือนร่างแนบชิดแทบไร้ช่องว่างระหว่างคนผมแดงส่งเสียงกระซิบข้างใบหู

 

 

“ชื่อ...”

 

 

ชายหนุ่มผมสีน้ำตาลอดไม่ได้ที่จะขบขันในความช่างอ้อนอย่างไม่น่าเชื่อ รู้สึกโชคดีเหลือเกินเมื่อมีโอกาสสัมผัสเบื้องหลังหน้ากากและบัลลังก์สูงสง่า ยินดีแทบโห่ร้องคราตะเกียกตะกายเอื้อมถึงดาวประกายแสนไกลห่าง

 

 

 

“ยินดีต้อนรับกลับบ้านนะครับ เซย์จูโร่

 

 


 

 

 

 

...ความรู้สึกหวานอวลในอกพองฟูทบทวียามเห็นรอยยิ้มพึงพอใจระบายบางเบาบนใบหน้าขาวกระจ่าง

 เอาจริงๆก็นานพอควรเลยแหละกว่าจะกล้าเรียกชื่อคนรักห้วนๆ

อา... ‘คนรัก’ งั้นหรือ

จะว่าไป มันเป็นรูปแบบความสัมพันธ์ที่ตัวเขาตอนมัธยมปลายไม่เคยคาดคิดด้วยซ้ำ

ก็ตอนนั้นกลัวอาคาชิยิ่งกว่าอะไร

หวาดหวั่นต่อสายตาดุดันเชือดเฉือน รอยยิ้มแสยะชวนหลีกหนี พ่วงด้วยบรรยากาศกดดันสุดสยอง

ลองนึกย้อนดูแล้วขำชะมัด

 

 

 

“เซย์จูโร่ครับ”

“หืม”

“ชื่อ...”

“หึ ก็เรียกอยู่ตลอดไม่ใช่หรือไง”

 

 

“โคคิ”

“ครับ”

“ลืมปิดแก๊สแหนะ”

“แว้กกกกกก”

 

 

 

 

 

 

 

FIN.

- - - - - - - - - - - - - - - - - - - -

 

 

ส่งครก.บาสเดลี่ หัวข้อ ‘อ้อน’ ค่ะ! /สั้นสุดฤทธิ์สุดเดช

เป็นฟิคที่แอบหลุดหัวข้อพอสมควร นายน้อยนี่เข้าถึงยากจริงจัง *โยนความผิด* #แย่นะ

/อาจมีหลุดคาร์แรคเตอร์บ้างพอๆกับที่หลุดธีมหัวข้อนะคะ พยายามทำความเข้าใจสองคนนี้เยอะๆอยู่ *พราก*

 

ชอบฟุริอากะมากๆ แต่หาของไทยเสพไม่ได้เลย *ร้องไห้งอแง* หวังว่าจะมีใครสักคนที่ชอบคู่นี้เหมือนกันนะคะ /อยู่ในสภาวะตามหาพี่น้องร่วมเสพที่พลัดพราก (ฮา)

ส่วนตัวจขบ.เมน allAka กับ เขียวทาคา ค่ะ! ถ้าอยากเม้าท์ก็เชิญเข้ามาคุยได้ทุกเวลานะคะ